Blue Garden Stories

  Ξημέρωσε. Άλλη μια μέρα που καλούμαι να επιβιώσω σε μια πόλη, δουλειά, σχέση που έχουν πάψει να με καλύπτουν εδώ και καιρό. Κοιτάω δεξιά μου και ο "άνθρωπός" μου κοιμάται ακόμη. Δεν θα σηκωθεί μέχρι τις 9πμ, για να εργαστεί εξ αποστάσεως από το σπίτι. Μια αηδία με πιάνει ενώ τον κοιτάω. Μια αηδία με πιάνει στη σκέψη ότι πρέπει να σηκωθώ από το κρεββάτι. Μια αηδία για όλη μου τη ζωή που έχω μάθει να λειτουργώ αυτόματα και χωρίς παραπάνω σκέψη. Αισθάνομαι σαν να έχω ξυπνήσει σε άλλο σώμα. Ένα σώμα που δεν θέλει πια αυτά που είχε χτίσει ως ώρας. Πλανιέμαι μεταξύ των αποφάσεων που είχα πάρει ως ώρας και αυτών που θέλω τώρα να πάρω. Το ξυπνητήρι σταθερό στις 7 και μισή δονείται για να με συνεφέρει. Τελευταία ευκαιρία να αποφασίσω αν θα προσποιηθώ ασθένεια στη δουλειά ή θα εμφανιστώ στα γραφεία και αυτό το κρύο πρωινό του Δεκεμβρίου. Και οι δύο επιλογές μου φέρνουν και πάλι αηδία. Αλλά λίγο λιγότερη η δουλειά. Εκεί μπορώ να τους γράφω και να επικεντρωθώ στο τσικι τσίκι του πληκτρ...

  Οι σκιές πάγωσαν. Ο κόσμος γύρω διαλύθηκε σε αργή κίνηση, σαν η ανάσα του Ντομινίκ να είχε τραβήξει το πέπλο από τη μνήμη της Μάιρας. Για μια φευγαλέα στιγμή, ο ίδιος αισθάνθηκε να βλέπει μέσα από τα μάτια της. Ένα χωριό χαμένο στο χρόνο, φωτισμένο από θλιβερά φανάρια και τη σιωπηλή αγωνία μιας κοινότητας που ψυχορραγεί. Η φωνή της Μάιρα ακούστηκε μακρινή. Μια φωνή άλλης εποχής, πριν το σκοτάδι τη διαβρώσει, «Θυμάμαι το χιόνι εκείνης της χρονιάς… πώς σκέπαζε τα πάντα, ακόμα κι εμάς που νομίζαμε πως ήμασταν ασφαλείς…» Η συνείδηση του Ντομινίκ βυθίστηκε στον ιστό των δικών της αναμνήσεων. ~~~ Το χωριό της, χαμένο μέσα στα αρχαία δάση, βυθίζεται στο σκοτάδι του χειμώνα. Τα κρεβάτια γεμάτα άρρωστα παιδιά, οι γυναίκες να σιγοκλαίνε στα κατώφλια. Κανένα βότανο, κανένα ξόρκι δεν φέρνει λυτρωμό. Η ίδια ξεμακραίνει μέσα στη νύχτα, το πανωφόρι της φθαρμένο, τα χέρια της να τρέμουν από την αγωνία, όχι το κρύο. Στη σκηνή της, τα ράφια γεμάτα βάζα, ξεραμένα χόρτα και κεριά που τρεμοσβήνουν. Ο...

  Ο Ντομινίκ προχωρά σε ένα διάδρομο που στενεύει, ώσπου το έδαφος εξαφανίζεται και εμφανίζεται ένα τεράστιο, μαύρο κάτοπτρο. Μέσα στο γυαλί βλέπει τον εαυτό του ντυμένο με τα ρούχα της Μάιρα και στα μάτια του καίει το ίδιο χρυσό φως, στα χέρια του στάζουν σκιές. Το είδωλο μιλά με τη φωνή του, αλλά με τη σκληρότητα της Μάιρα, «Τελικά, κυνηγέ, ό,τι φοβάσαι το γίνεσαι. Κάθε ψυχή που έστειλες στη λήθη, κάθε φορά που προχώρησες χωρίς αμφιβολία… Ίδιοι είμαστε.» Το κάτοπτρο ραγίζει και το είδωλο περνά από μέσα, παλεύοντας με τον Ντομινίκ. Οι δυο τους κυλιούνται στο έδαφος, ο ένας προσπαθεί να πνίξει τον άλλο.   Ο Ντομινίκ νιώθει το σκοτάδι να τον τραβά. Θυμάται όμως τη φωνή της Έρικα: «Η αγάπη δεν είναι εκδίκηση». Με μια ύστατη προσπάθεια, αφήνει το μίσος και το σκοτάδι να περάσουν πάνω του δίχως να τα πολεμήσει. Το είδωλο διαλύεται σε καπνό. ~~~ Ο χώρος αλλάζει. Ο Ντομινίκ βρίσκεται τώρα σε μια μεγάλη, κυκλική αίθουσα. Στους τοίχους αιωρούνται μπουκάλια, μέσα τους παγιδευμένες...

  Ο τόπος γύρω του έμοιαζε με παλιό εφιάλτη. Ένα τοπίο από στάχτη, απομεινάρια παιδικών παιχνιδιών, σκιές δίχως πρόσωπο να περιφέρονται σιωπηλές. Ο ουρανός ήταν μια άβυσσος γεμάτη ρωγμές, απ’ όπου έσταζε σκοτάδι αντί για φως. Ο Ντομινίκ άγγιξε το φυλαχτό στην τσέπη του. Μόνο η αίσθηση αυτού, και το παιδικό παπουτσάκι στη χούφτα του, τον κρατούσαν ακόμη ακέραιο. Μπροστά του σχηματίστηκε ένας διάδρομος από ξεθωριασμένες αναμνήσεις. Ανάμεσα στις σκιές, φαντάστηκαν φιγούρες, η Έρικα, σε μια στιγμή ευτυχίας, να του χαμογελά και ο Λούσιαν να τρέχει με τα χέρια ανοιχτά, κι ύστερα, μια βίαιη μετάλλαξη, τα πρόσωπα τους να μαυρίζουν, τα λόγια τους να γίνονται κατηγορίες. «Εσύ μας άφησες…» «Δεν ήσουν ποτέ εκεί όταν σε χρειαστήκαμε…» Ο Ντομινίκ κράτησε τα μάτια κλειστά, επαναλαμβάνοντας τις προστατευτικές λέξεις της Αδελφότητας. Οι σκιές έσβησαν, αλλά μια άλλη δοκιμασία τον περίμενε: ο ίδιος του ο εαυτός, αντίκρυ του. Κοίταξε τον εαυτό του στα μάτια γεμάτα μίσος, καχυποψία και φόβο. «Αν νικήσε...

  Το ξωκλήσι αναστέναζε κάτω από το βάρος του χρόνου και της μαγείας. Ο Ντομινίκ στάθηκε στην πύλη, το χέρι του σφιγμένο γύρω από το παπουτσάκι. Η ανάσα του έβγαινε βαριά, υγρή. Η πέτρα κάτω από τα πόδια του ήταν παγωμένη, γεμάτη χαρακιές: σύμβολα προειδοποίησης, ξεχασμένες γλώσσες. Μια παράξενη σιωπή σκέπασε τα πάντα, ούτε άνεμος, ούτε ζώα, μόνο το σφυροκόπημα της καρδιάς του. Έκανε το πρώτο βήμα μέσα στο ξωκλήσι. Η πόρτα έκλεισε πίσω του, βαριά, σαν να σφράγιζε τον κόσμο έξω. Το φως του φεγγαριού χόρευε πάνω στα σπασμένα εικονίσματα. Στο κέντρο, ένας παλιός βωμός, σκεπασμένος με στάχτες. Η ατμόσφαιρα πυκνή και ηλεκτρισμένη. Ξαφνικά, η θερμοκρασία έπεσε απότομα. Η ανάσα του έγινε ατμός. Από τις σχισμές των τοίχων άρχισε να βγαίνει ομίχλη, μαύρη και πυκνή, που απλωνόταν γύρω του σαν δάχτυλα. Τα σύμβολα έλαμψαν αδύναμα, μια τελευταία άμυνα ενάντια στο άγνωστο. Ο Ντομινίκ ένιωσε το βάρος του παρελθόντος να τον τραβά, οι φωνές της Έρικα και του Λούσιαν αντηχούσαν στα αυτιά του, άλλοτε...

  Το ξέφωτο διαλύθηκε στα ουρλιαχτά και στον πανικό. Οι πιστοί σκόρπισαν σαν σκιές που καίγονται στο φως, άλλοι παραπατώντας προς το δάσος, άλλοι σωριασμένοι στο έδαφος, με το βλέμμα θολό από έκσταση ή φρίκη. Ο Ντομινίκ ένιωσε το αίμα του να πάλλεται, το κορμί του σε επιφυλακή. Η Μάιρα είχε χαθεί μέσα στη σκοτεινιά, μα η παρουσία της έμενε βαριά, σαν δηλητήριο στον αέρα. Δεν υπήρχε χρόνος. Έσφιξε το όπλο, πέρασε ανάμεσα από κορμιά που ακόμα σπαρταρούσαν, και βούτηξε στο πυκνό δάσος. Το δάσος τον κατάπινε, τα βήματά του σβήνονταν από τη λάσπη και τα φύλλα. Πίσω του, οι κυνηγοί ακόμη ακολουθούσαν και κάπου, στο σκοτάδι, η Μάιρα περίμενε. Ξαφνικά, μια ρίζα τον γκρέμισε. Έπεσε βαριά, το πρόσωπό του χώθηκε στο υγρό χώμα. Σήκωσε το κεφάλι του και για μια στιγμή, όλα ησύχασαν. Μπροστά του, αχνό φως έπεφτε ανάμεσα στα κλαδιά, αποκαλύπτοντας ένα παλιό, μισοκατεστραμμένο ξωκλήσι. Οι πέτρες του ήταν χαραγμένες με σύμβολα μερικά γνώριμα από τα αρχεία της Αδελφότητας, άλλα εντελώς ξένα. Η φωνή ...

  Ο αέρας ήταν βαρύς, γεμάτος προσμονή και ιδρώτα φόβου. Ο Ντομινίκ περπατούσε πλάι στον Σάλο, τον άντρα που προοριζόταν για τη θυσία. Ο Σάλο έδειχνε γαλήνιος, σχεδόν λαμπερός κάτω από το αμυδρό φως των φαναριών. Τα βήματά τους βούλιαζαν στη λάσπη του δάσους, καθώς η πομπή προχωρούσε σιωπηλή. Ξαφνικά, ο Σάλο γύρισε προς τον Ντομινίκ, τα μάτια του γεμάτα γνώση που δεν άρμοζε στην περίσταση. « Αυτός που ψάχνεις δεν είναι εδώ…» Ο Ντομινίκ δεν απάντησε. Κράτησε το βλέμμα του χαμηλά, σφίγγοντας τη λαβή του μανδύα, κάτω από τον οποίο έκρυβε το όπλο. Στο ξέφωτο, οι πιστοί σχημάτισαν κύκλο. Η αρχιέρεια τραγούδησε ένα παράξενο άσμα, κι ο αέρας γέμισε ηλεκτρισμό. Η νύχτα πάγωσε, σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Μέσα από τις σκιές ξεπρόβαλε η Μάιρα με τα ασημένια μαλλιά της ανέμιζαν σαν να τα φυσούσε άνεμος που δεν υπήρχε, και τα χρυσά μάτια της φώτιζαν τον κύκλο με απειλητική λάμψη. Άπλωσε το χέρι της, μαύρα νύχια σαν νεκρωμένη σάρκα, και άγγιξε το μέτωπο του Σάλο. Ένα ουρλιαχτό ψυχής σκίστηκε στο...