Τα τραγούδια της Αμαλίας


 

Η Αμαλία, μια πληγωμένη μητέρα προσπαθεί να βρει τα πατήματά της σε έναν κόσμο απαιτητικό, αυτόν της πίστας και της νυχτερινής ζωής. Άραγε θα τα καταφέρει;

Είδος: Κοινωνικό, Ρομαντικό

Συγγραφέας: Στέλλα Στραύκου

Διορθώσεις: Μαίρη Δάογλου


Κεφάλαια

(Πατήστε το κεφάλαιο που επιθυμείτε να διαβάσετε για να μεταφερθείτε κατευθείαν σε αυτό)

Κεφάλαιο 1ο

Κεφάλαιο 2ο

Κεφάλαιο 3ο

Κεφάλαιο 4ο

Κεφάλαιο 5ο

Κεφάλαιο 6ο

Κεφάλαιο 7ο

Κεφάλαιο 8ο

Κεφάλαιο 9ο

Κεφάλαιο 10ο


Τέλος

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

'Ονειρο μιας Αυγουστιάτικης Καντίνας

Εικόνα
  image: AI generated Γράφει η  Στέλλα Στραύκου Κοιτάω κάθε λεπτό το ρολόι και αισθάνομαι να φεύγει ο χρόνος όλο και γρηγορότερα. Το ξέρω ότι είναι ιδέα μου αλλά κάτι μέσα μου αισθάνεται λάθος.  Κάθε μέρα, κάθε 24ωρο μας δίνονται δευτερόλεπτα για “ξόδεμα” ή “επένδυση” καλύτερα. Κάποια τα αφιερώνουμε σε εμάς. Κάποια τα αφιερώνουμε στους άλλους. Κάποια λεπτά τα μισούμε. Όπως αυτά που δουλεύουμε. Κάποια τα υπεραγαπάμε, όπως όταν κάνουμε ένα καυτό μπάνιο τον χειμώνα. Όλα πάντως είναι δικά μας. Δικές μας αποφάσεις, δικές μας επιλογές. Ή έτσι μας έχουν πει.  Εγώ, η Ξένια, λατρεύω να αφιερώνω τον χρόνο μου στο να προσπαθώ να καταλάβω την έννοια του χρόνου. Αναρωτιέμαι συχνά τι θα έκανα, αν δεν έκανα αυτό με το οποίο ασχολούμαι εκείνη την ώρα. Λατρεύω να ονειροπολώ, ακόμα και όταν δουλεύω στην καντίνα και περνούν όλοι εκείνοι για να αγοράσουν να φάνε. Μου μιλούν αλλά εγώ ονειροπολώ. Γνέφω ότι και καλά καταλαβαίνω, γελάω όταν γελάνε και σοβαρεύω όταν χαμηλώνουν το κεφάλι και ...
Read more »

Τα μπαλόνια των συναισθημάτων

Εικόνα
  Γράφει η  Στέλλα Στραύκου Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα μαύρο μπαλόνι με το όνομα “Μίσος”. Τριγυρνούσε και πετούσε στους ουρανούς μοναχό του. Σύντομα συναντάει ένα δεύτερο μπαλόνι σε χρώμα κόκκινο με το όνομα “Φόβος”. Σαν να αισθανθήκαν αδέλφια αποφάσισαν να μπλέξουν τις ουρές τους για να πετούν για πάντα μαζί.  Λίγο καιρό αργότερα βλέπουν μακριά στον ορίζοντα ένα κίτρινο μπαλόνι και πέταξαν κατά εκεί. Τους συστήθηκε με το όνομα “Άγχος” και έμπλεξε την ουρά του με τις δικές τους. Σύντομα συνάντησαν και άλλα μπαλόνια σε διάφορα χρώματα. Την “Λύπη” σε χρώμα μπλε, την “Αγωνία” σε χρώμα πράσινο, την “Αμφιβολία” σε ροζ, όπως και την “Απόρριψη” σε χρώμα καφέ. Έμπλεκαν όλοι τις ουρές τους και πετούσαν παρέα στους ορίζοντες.  Αυτό το ασυνήθιστο μπουκέτο με μπαλόνια πετούσε, άλλοτε ψηλά στον ουρανό, άλλοτε πιο χαμηλά. Μέχρι που συνάντησαν ένα ακόμα μπαλόνι. Άσπρο. Τόσο άσπρο που δεν ήταν σίγουροι αν έβλεπαν καλά. Όταν το πλησιάσανε είδαν ότι το άσπρο αυτό μπαλόνι είχε σχή...
Read more »

Δίδυμη πληγή | Εισαγωγή

Εικόνα
Ήμασταν παιδιά. Παρόλα αυτά ταιριάξαμε αμέσως. Δύο χρόνια μεγαλύτερος μου εσύ, μόλις 17 χρονών. Και εγώ να σε ακολουθώ σε ότι έκανες. Σε κάθε ανοησία, θάρρος και αλήθεια μας… Αναρωτιέμαι τι είχαμε στο μυαλό μας όταν έμεινα έγκυος και θέλαμε να παντρευτούμε.. Οι γονείς μου ήθελαν να ξεφορτωθούν το στίγμα. Ενώ εσύ ήθελες να μπεις στον κόσμο των ενήλικων και να μεγαλώσουμε μαζί τα δύο δίδυμα κορίτσια μας. Οι πριγκίπισσες σου, έτσι μας έλεγες. Ήμασταν τα κορίτσια σου.  Μέχρι που γέννησα. Και όλα σκοτείνιασαν. Μέσα μου και έξω μου. Επιλόχειος κατάθλιψη το είπαν. Θα περάσει είπαν. Αλλά δεν σε προειδοποίησαν για το ώρες ώρες κενό μου βλέμμα. Τις ατελείωτες σιωπηλές ώρες που περνούσαμε. Τα μωρά να κλαίνε και το γάλα μου να μην φτάνει. Να κλαίω σπαρακτικά πάνω από τις κούνιες, ενώ η μητέρα σου μία άχρηστη να με φωνάζει, μία αχάριστη.  Το δικό σου βλέμμα με κάρφωνε με μίσος και οργή. Το θλιμμένο δικό μου, δεν έφτανε σε σένα. Το μπλόκαρες με τις φωνές σου. Τα αγγελούδια μας δεν έφταιγαν....
Read more »