Blue Garden Stories

  Πετάγομαι μέσα στην νύχτα από έναν περίεργο ήχο. Σαν αυτόν των μελωδών που χτυπιούνται από τον αέρα στα μπαλκόνια. Μια λυπηρή μελωδία σαν να υμνούν την θλίψη και την απώλεια. Περνούν ορισμένα δευτερόλεπτα μέχρι να συντονιστώ από που ακούγονται και είναι δίπλα μου, από το κομοδίνο μου, συγκεκριμένα από το δερμάτινο τετράδιο. Τρομαγμένη, το αρπάζω γρήγορα και το πετάω στην απέναντι γωνία του δωματίου μου. Δεν υπάρχει περίπτωση να συμβαίνει κάτι τόσο υπερφυσικό, μάλλον ονειρεύομαι ή τα χάνω. Εκείνο πέφτει στο δάπεδο και ανοίγει στη μέση. Η μελωδία σταματάει σαν όπως άρχισε, ξαφνικά και απρόσμενα. Παίρνω μια βαθιά ανάσα… μάλλον ιδέα μου ήταν, συμβαίνει άλλωστε να μπερδεύεται το μυαλό μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ό,τι όνειρο ήταν πέρασε.  Ξαπλώνω και κοιτάω εξ αποστάσεως το τετράδιο. Το φως της ολόγιομη σελήνης κάνει το πέρασμα ανάμεσα από τα σύννεφα και φωτίζει ολόκληρο το δωμάτιό μου. Μαζί, και την γωνιά του τετραδίου. Εκείνο με το που φωτίζεται από το ασημένιο φως το φεγγαριού αρ...

  Είναι της μοίρας μου να σηκώνω τηλέφωνα με τραγικά νέα. Ο πατέρας μου λείπει και εγώ μόνη στο σπίτι να διαχειριστώ μία ακόμη απώλεια. Η θεία μου απεβίωσε στον ύπνο της, ναρκωμένη με επιπλέον δόσεις φαρμάκων από αυτές που κανονικά έπαιρνε. Είχε κάπου φυλάξει χάπια, τα είχε βρει; Κανείς δεν ξέρει, η ουσία είναι ότι η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά ξημερώματα Κυριακής, μια μέρα από την τελευταία φορά που την είδα και αγκαλιαστήκαμε για ύστατη φορά. Κάθομαι στο γραφείο μου με ακουμπισμένη την παλάμη μου στο μέτωπό μου. Θέλω να κλάψω αλλά δεν μπορώ. Δεν πρέπει να κλάψω, ίσως θα έπρεπε να χαρώ. Ίσως ήταν λύτρωση για τη θεία μου, ίσως πάλι και όχι. Ίσως η επιλογή αυτή να ήταν σωστή εκείνη την στιγμή στο μυαλό της, να αδειάσει το σώμα της από κάθε ίχνος ύπαρξής της και να μας αφήσει με τις αναμνήσεις μας, καλές και κακές.  Οι ώρες περνούν και έρχεται το μεσημέρι να με βρει σε εμβρυακή στάση στο κρεβάτι αγκαλιά με τα μαξιλάρια μου. Δεν έχω κουνηθεί όλο το πρωί μισοκοιμισμένη και μισοξ...

  “Και που είχα μείνει;” Η θεία Μίριαμ χασκογελάει με την τάση μου να ξεχνιέμαι στην μέση μιας κουβέντας μας. Της χαμογελάω και εγώ κάπως απολογητικά. Χαίρομαι που την βρήκαμε σήμερα στα καλά της. Η μυθομανία της παρέα με την σχιζοφρένεια την ταλαιπωρούν συχνά, είτε μαζί είτε χώρια και αναρωτιέμαι ώρες ώρες την δύναμη που έχει για να στέκεται και παλεύει κάθε μέρα με αυτά τα δύο να παραμονεύουν στην άκρη του μυαλού της. Ο πατέρας μου προφανώς και περιμένει έξω στο αμάξι. Αν και με έφερε μέσα και την χαιρέτησε, πάντα μας αφήνει μόνες μας να συζητήσουμε. Τριγύρω υπάρχουν φύλακες και ο χώρος που καθόμαστε είναι κάτι σαν “σαλόνι” για τους ασθενείς και τους επισκέπτες τους. Ένα ελαφρύ λιλά χρώμα γεμίζει τους τοίχους με ορισμένες ζωγραφιές να στολίζουν σημεία τους. Όπως ένα δέντρο με μήλα πάνω ή ακόμα και μια παιδική φιγούρα να κάνει τραμπάλα. Μυρίζω το μεσημεριανό που ετοιμάζουν για τους ασθενείς και πιάνει το αυτί μου ότι σε λίγη ώρα θα χρειαστεί να φύγουμε για να ηρεμήσουν και να φανε...

  “Λούμι! Καλημέρα! Ξύπνησες;” Η κάπως βαριά από τα πρωινά τσιγάρα φωνή του πατέρα μου έφτασε από τη μακρινή κουζίνα, μέσα από την ξύλινη πόρτα του δωματίου μου και τέλος στα αυτιά μου. Ο μισο-ξύπνιος εγκέφαλός μου την αναγνώρισε σαν μια γνώριμη και συνηθισμένη ηχητική ακολουθία και τα μάτια μου άνοιξαν σαν να είχαν πάρει απότομα την διαταγή. Δεν μου αρέσει το πρωινό ξύπνημα, όχι το συγκεκριμένο του πατέρα μου αλλά γενικά. Μου αρέσει να ταξιδεύω στον κόσμο των ονείρων και να φτιάχνω τις δικές μου ιστορίες και τους χαρακτήρες μου. Το μόνο ίσως που μετράει είναι πως με το που σηκώνομαι, καταγράφω στο τετράδιό μου αυτά που ονειρεύτηκα εκείνο το βράδυ. Έτσι θα κάνω και τώρα.  Πετάω από πάνω μου το πάπλωμα και κάθομαι στο κρεβάτι ενώ τεντώνω το πιασμένο από τον πολύωρο ύπνο, σώμα μου. Δεν θέλω να πάω ακόμα στη κουζίνα. Ο πατέρας μου συνήθως είναι εκνευρισμένος από τις πρωινές ειδήσεις που παρακολουθεί και δεν θέλω να είμαι μπροστά στις βρισιές που πετάει στην τηλεόραση πρωί πρωί. Π...