Blue Garden Stories

  It is my fate to answer phones bearing tragic news. My father is gone, and I am alone in the house to manage yet another loss. My aunt died in her sleep, sedated by an overdose of medication beyond what she normally took. Had she hidden pills somewhere, had she found them? No one knows. The point is that her heart stopped beating at dawn on Sunday, one day after the last time I saw her and we embraced for the final time. I sit at my desk with my palm pressed against my forehead. I want to cry but I cannot. I must not cry. Perhaps I should be glad. Perhaps it was a release for my aunt, perhaps not. Perhaps that choice seemed right to her in that moment, to empty her body of every trace of existence and leave us with our memories, good and bad. Hours pass, and noon finds me curled in fetal position in bed, clutching my pillows. I have not moved all morning, half-asleep and half-awake. At moments I feel my mind growing numb, as if it wants to sedate me from this grim reality. As if ...

  Είναι της μοίρας μου να σηκώνω τηλέφωνα με τραγικά νέα. Ο πατέρας μου λείπει και εγώ μόνη στο σπίτι να διαχειριστώ μία ακόμη απώλεια. Η θεία μου απεβίωσε στον ύπνο της, ναρκωμένη με επιπλέον δόσεις φαρμάκων από αυτές που κανονικά έπαιρνε. Είχε κάπου φυλάξει χάπια, τα είχε βρει; Κανείς δεν ξέρει, η ουσία είναι ότι η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά ξημερώματα Κυριακής, μια μέρα από την τελευταία φορά που την είδα και αγκαλιαστήκαμε για ύστατη φορά. Κάθομαι στο γραφείο μου με ακουμπισμένη την παλάμη μου στο μέτωπό μου. Θέλω να κλάψω αλλά δεν μπορώ. Δεν πρέπει να κλάψω, ίσως θα έπρεπε να χαρώ. Ίσως ήταν λύτρωση για τη θεία μου, ίσως πάλι και όχι. Ίσως η επιλογή αυτή να ήταν σωστή εκείνη την στιγμή στο μυαλό της, να αδειάσει το σώμα της από κάθε ίχνος ύπαρξής της και να μας αφήσει με τις αναμνήσεις μας, καλές και κακές.  Οι ώρες περνούν και έρχεται το μεσημέρι να με βρει σε εμβρυακή στάση στο κρεβάτι αγκαλιά με τα μαξιλάρια μου. Δεν έχω κουνηθεί όλο το πρωί μισοκοιμισμένη και μισοξ...

  "And where had I left off?"  Aunt Miriam chuckles at my tendency to get lost in the middle of our conversations. I smile back at her somewhat apologetically. I'm glad we found her in good spirits today. Her mythomania combined with schizophrenia torment her often, either together or separately, and I sometimes wonder about the strength she has to stand and fight every day with these two lurking at the edge of her mind. My father is obviously waiting outside in the car. Although he brought me inside and greeted her, he always leaves us alone to talk. Guards are around us, and the space where we sit is something like a "living room" for the patients and their visitors. A light lilac color fills the walls with certain paintings decorating spots on them. Like a tree with apples on it, or even a child figure on a seesaw. I smell the lunch being prepared for the patients and my ear catches that soon we'll need to leave so they can calm down and eat in peace. Aun...

  “Και που είχα μείνει;” Η θεία Μίριαμ χασκογελάει με την τάση μου να ξεχνιέμαι στην μέση μιας κουβέντας μας. Της χαμογελάω και εγώ κάπως απολογητικά. Χαίρομαι που την βρήκαμε σήμερα στα καλά της. Η μυθομανία της παρέα με την σχιζοφρένεια την ταλαιπωρούν συχνά, είτε μαζί είτε χώρια και αναρωτιέμαι ώρες ώρες την δύναμη που έχει για να στέκεται και παλεύει κάθε μέρα με αυτά τα δύο να παραμονεύουν στην άκρη του μυαλού της. Ο πατέρας μου προφανώς και περιμένει έξω στο αμάξι. Αν και με έφερε μέσα και την χαιρέτησε, πάντα μας αφήνει μόνες μας να συζητήσουμε. Τριγύρω υπάρχουν φύλακες και ο χώρος που καθόμαστε είναι κάτι σαν “σαλόνι” για τους ασθενείς και τους επισκέπτες τους. Ένα ελαφρύ λιλά χρώμα γεμίζει τους τοίχους με ορισμένες ζωγραφιές να στολίζουν σημεία τους. Όπως ένα δέντρο με μήλα πάνω ή ακόμα και μια παιδική φιγούρα να κάνει τραμπάλα. Μυρίζω το μεσημεριανό που ετοιμάζουν για τους ασθενείς και πιάνει το αυτί μου ότι σε λίγη ώρα θα χρειαστεί να φύγουμε για να ηρεμήσουν και να φανε...

  "Lumi! Good morning! Are you awake?" My father's voice, somewhat heavy from morning cigarettes, reached me from the distant kitchen, through the wooden door of my room, and finally to my ears. My half-awake brain recognized it as a familiar and routine sound sequence, and my eyes opened as if they had received a sudden command. I don't like waking up in the morning, not specifically my father's call, but in general. I like traveling to the world of dreams and creating my own stories and characters. The only thing that perhaps matters is that as soon as I get up, I record in my notebook what I dreamed that night. That's what I'll do now. I throw off the blanket and sit up in bed while stretching my body, stiff from hours of sleep. I don't want to go to the kitchen yet. My father is usually irritated by the morning news he watches, and I don't want to be there for the curses he throws at the television first thing in the morning. Though he certainl...

  Τα πάντα συσπειρώνονται γύρω από τη Μάιρα και τον Ντομινίκ. Το έδαφος κάτω από τα πόδια τους σπάζει, ανοίγοντας ρωγμές που οδηγούν στο απόλυτο σκοτάδι. Ο Λούσιαν σφίγγει το χέρι του πατέρα, κοιτώντας πότε τον έναν, πότε τη Μάιρα, με βλέμμα γεμάτο φόβο και ελπίδα. Η Μάιρα στέκεται απέναντί τους, τα ασημένια μαλλιά της φλέγονται σαν ψυχρός φως, τα μάτια της δύο χρυσά βάθη, πείνα και ενοχή ταυτόχρονα. “Πίστεψες ποτέ ότι η αγάπη σώζει, κυνηγέ; Λυπάμαι… σε αυτόν τον τόπο, μόνο ο φόβος έχει δύναμη”. Σηκώνει τα χέρια της. Σκιές ξεπετάγονται από το χώμα, τυλίγονται γύρω από τον Ντομινίκ και τον Λούσιαν, σφυρίζοντας με φωνές των χαμένων. Ο Ντομινίκ σπρώχνει τον γιο του πίσω.   “Μη φοβάσαι, Λούσιαν. Θυμήσου μόνο πόσο σ’ αγαπάμε.” Γυρίζει στη Μάιρα, το φυλαχτό του αστράφτει με το φως της μνήμης, της αγάπης, της απώλειας και της ελπίδας μαζί.   “Δεν είμαι πια εδώ από εκδίκηση. Είμαι εδώ για να τελειώσει αυτό. Για να ελευθερωθούμε όλοι.” Η Μάιρα ορμά, μα η επίθεσή της σκον...

                                        Ο κόσμος γύρισε απότομα. Οι εικόνες ξεθώριασαν, τα φαντάσματα του παρελθόντος διαλύθηκαν σε στάχτη και παγωμένο αέρα. Ο Ντομινίκ βρέθηκε ξανά γονατιστός στο οριακό τοπίο, με το φυλαχτό του να πάλλεται δυνατά στο στήθος του. Ανάσαινε βαριά με την κάθε ανάσα του ήταν εμποτισμένη με τη θλίψη και την ενοχή αιώνων που είχε γευτεί μέσα από τα μάτια της Μάιρας. Γύρω του, ο χώρος ανέπνεε σαν ζωντανός οργανισμός, οι σκιές πάλλονταν με διαφορετική ποιότητα. Η Μάιρα στεκόταν λίγα μέτρα μπροστά του, η μορφή της έμοιαζε για μια στιγμή λιγότερο απόκοσμη, σχεδόν ανθρώπινη, τα μάτια της βαθιά και κουρασμένα. Ο Ντομινίκ σηκώθηκε αργά, σκουπίζοντας το πρόσωπό του. Για πρώτη φορά, δεν κοίταζε μόνο τον εχθρό του, αλλά μια γυναίκα που είχε γίνει θύμα και δεσμώτης της ίδιας της της πράξης. “Τώρα ξέρω, ψιθύρισε. Δεν γεννήθηκες τέρας, Μάιρα. Σου φόρτωσαν το σκοτάδι, το κου...