Η ατελείωτη ιστορία /// The endless story




Η Λούμι είναι μια συνηθισμένη έφηβη 17 ετών που αγαπά να καταγράφει τα όνειρα που βλέπει κάθε βράδυ. Λόγω του θανάτου της μητέρας της, ζει με τον πατέρα της και επισκέπτεται συχνά τη θεία της Μίριαμ στο ίδρυμα. Σύντομα ανακαλύπτει ότι ο θάνατος της μητέρας της οφειλόταν στα όνειρά της. Κατέχει μια αρχαία μαγική ικανότητα, αυτή της ύφανσης των ονείρων, και πρέπει να μάθει πώς να την ελέγχει πολύ σύντομα...

[Lumi is an average 17 year old girl that loves to record the dreams she has every night. Due to the death of her mother, she lives with her father and often visits her aunt Miriam at the institute. Soon she finds out that her mother's death was because of her dreams. She possess an ancient magical ability, that of dreams weavering and she has to find out how to control it very soon...]

Writer: Stella Strafkou 
Status: Ongoing
Genre: Fantasy, Social, Adventure 


Κεφάλαια:
Καλημέρα Λούμι
Το δερμάτινο τετράδιο
Το πρώτο όνειρο

Chapters:
Good morning Lumi
The leather notebook
The first dream




Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

'Ονειρο μιας Αυγουστιάτικης Καντίνας

Εικόνα
  image: AI generated Γράφει η  Στέλλα Στραύκου Κοιτάω κάθε λεπτό το ρολόι και αισθάνομαι να φεύγει ο χρόνος όλο και γρηγορότερα. Το ξέρω ότι είναι ιδέα μου αλλά κάτι μέσα μου αισθάνεται λάθος.  Κάθε μέρα, κάθε 24ωρο μας δίνονται δευτερόλεπτα για “ξόδεμα” ή “επένδυση” καλύτερα. Κάποια τα αφιερώνουμε σε εμάς. Κάποια τα αφιερώνουμε στους άλλους. Κάποια λεπτά τα μισούμε. Όπως αυτά που δουλεύουμε. Κάποια τα υπεραγαπάμε, όπως όταν κάνουμε ένα καυτό μπάνιο τον χειμώνα. Όλα πάντως είναι δικά μας. Δικές μας αποφάσεις, δικές μας επιλογές. Ή έτσι μας έχουν πει.  Εγώ, η Ξένια, λατρεύω να αφιερώνω τον χρόνο μου στο να προσπαθώ να καταλάβω την έννοια του χρόνου. Αναρωτιέμαι συχνά τι θα έκανα, αν δεν έκανα αυτό με το οποίο ασχολούμαι εκείνη την ώρα. Λατρεύω να ονειροπολώ, ακόμα και όταν δουλεύω στην καντίνα και περνούν όλοι εκείνοι για να αγοράσουν να φάνε. Μου μιλούν αλλά εγώ ονειροπολώ. Γνέφω ότι και καλά καταλαβαίνω, γελάω όταν γελάνε και σοβαρεύω όταν χαμηλώνουν το κεφάλι και ...
Read more »

Τα μπαλόνια των συναισθημάτων

Εικόνα
  Γράφει η  Στέλλα Στραύκου Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα μαύρο μπαλόνι με το όνομα “Μίσος”. Τριγυρνούσε και πετούσε στους ουρανούς μοναχό του. Σύντομα συναντάει ένα δεύτερο μπαλόνι σε χρώμα κόκκινο με το όνομα “Φόβος”. Σαν να αισθανθήκαν αδέλφια αποφάσισαν να μπλέξουν τις ουρές τους για να πετούν για πάντα μαζί.  Λίγο καιρό αργότερα βλέπουν μακριά στον ορίζοντα ένα κίτρινο μπαλόνι και πέταξαν κατά εκεί. Τους συστήθηκε με το όνομα “Άγχος” και έμπλεξε την ουρά του με τις δικές τους. Σύντομα συνάντησαν και άλλα μπαλόνια σε διάφορα χρώματα. Την “Λύπη” σε χρώμα μπλε, την “Αγωνία” σε χρώμα πράσινο, την “Αμφιβολία” σε ροζ, όπως και την “Απόρριψη” σε χρώμα καφέ. Έμπλεκαν όλοι τις ουρές τους και πετούσαν παρέα στους ορίζοντες.  Αυτό το ασυνήθιστο μπουκέτο με μπαλόνια πετούσε, άλλοτε ψηλά στον ουρανό, άλλοτε πιο χαμηλά. Μέχρι που συνάντησαν ένα ακόμα μπαλόνι. Άσπρο. Τόσο άσπρο που δεν ήταν σίγουροι αν έβλεπαν καλά. Όταν το πλησιάσανε είδαν ότι το άσπρο αυτό μπαλόνι είχε σχή...
Read more »

Ανθίζοντας στο καταχείμωνο

Εικόνα
  Ξημέρωσε. Άλλη μια μέρα που καλούμαι να επιβιώσω σε μια πόλη, δουλειά, σχέση που έχουν πάψει να με καλύπτουν εδώ και καιρό. Κοιτάω δεξιά μου και ο "άνθρωπός" μου κοιμάται ακόμη. Δεν θα σηκωθεί μέχρι τις 9πμ, για να εργαστεί εξ αποστάσεως από το σπίτι. Μια αηδία με πιάνει ενώ τον κοιτάω. Μια αηδία με πιάνει στη σκέψη ότι πρέπει να σηκωθώ από το κρεββάτι. Μια αηδία για όλη μου τη ζωή που έχω μάθει να λειτουργώ αυτόματα και χωρίς παραπάνω σκέψη. Αισθάνομαι σαν να έχω ξυπνήσει σε άλλο σώμα. Ένα σώμα που δεν θέλει πια αυτά που είχε χτίσει ως ώρας. Πλανιέμαι μεταξύ των αποφάσεων που είχα πάρει ως ώρας και αυτών που θέλω τώρα να πάρω. Το ξυπνητήρι σταθερό στις 7 και μισή δονείται για να με συνεφέρει. Τελευταία ευκαιρία να αποφασίσω αν θα προσποιηθώ ασθένεια στη δουλειά ή θα εμφανιστώ στα γραφεία και αυτό το κρύο πρωινό του Δεκεμβρίου. Και οι δύο επιλογές μου φέρνουν και πάλι αηδία. Αλλά λίγο λιγότερη η δουλειά. Εκεί μπορώ να τους γράφω και να επικεντρωθώ στο τσικι τσίκι του πληκτρ...
Read more »