Μάιρα, η Συλλέκτης Ψυχών | Εισαγωγή

 

Η νύχτα απλώθηκε στην πόλη ολόκληρη, σαν αρχαίο θηρίο που καταβροχθίζει το θήραμά του. Οι σκιές δεν χόρευαν, αλλά σπαρταρούσαν στους τοίχους των κτιρίων. Ο αέρας έκοβε σαν λεπίδι, φορτωμένος με την οσμή της αποσύνθεσης και του επερχόμενου θανάτου. Στη μέση του δρόμου που έμοιαζε με ανοιχτό τάφο, ο άντρας ένιωσε το δέρμα του να μυρμηγκιάζει, τα σπλάχνα του να συστρέφονται. Κάτι τον παρακολουθούσε από τα έγκατα του σκότους. Όχι απλώς παρουσία, αλλά πείνα που τον αναζητούσε απεγνωσμένα.

Η Μάιρα δεν εμφανίστηκε. Ξεπήδησε από το πουθενά σαν παραμορφωμένη σκιά που απέκτησε σάρκα. Τα μαλλιά της, ασημένια σαν φεγγαρόφωτο, στροβιλίζονταν γύρω από το πρόσωπό της σαν φίδια Μέδουσας. Τα μάτια της ήταν χρυσά που έλαμπαν μέσα στο σκοτάδι. Η καρδιά του άντρα σπαρταρούσε σαν παγιδευμένο πουλί, καθώς αόρατα νύχια έσκαβαν βαθιά στο στήθος του.

«Είσαι έτοιμος να παραδώσεις αυτό που ποτέ δεν ήταν πραγματικά δικό σου;»  είπε σιγανά, αλλά με μια φωνή απόκοσμη η Μάιρα. Ο άντρας ούρλιαξε σιωπηλά, ο λαιμός του σφιγμένος από αόρατο χέρι.

Η Μάιρα τον πλησίασε, και ο αέρας πάγωσε στα πνευμόνια του. Ένας ήχος σαν χιλιάδες ουρλιαχτά από ψυχές βασανισμένες έσκισε τη νύχτα. «Η ψυχή σου λαμποκοπά με τρόμο, ακριβώς όπως μου αρέσει», και με μια βίαιη κίνηση, έσκισε το πέπλο μεταξύ των κόσμων.

Ο άντρας ένιωσε τα σωθικά του να τραβιούνται προς τα έξω, κάθε κύτταρο του σώματός του να ουρλιάζει σε αγωνία. Η Μάιρα γέλασε, ένα ήχο σαν σπασμένο γυαλί, καθώς η ψυχή του ξεριζωνόταν από το κορμί του.

«Ο τρόμος σου θα με τρέφει για αιώνες», ψιθύρισε η Μάιρα, και με νύχια μαύρα σαν νεκρωμένη σάρκα, άρπαξε την ψυχή του και την έκλεισε σε ένα μπουκάλι που έμοιαζε φτιαγμένο από συμπυκνωμένους εφιάλτες.

Το άδειο περίβλημα του άντρα κατέρρευσε, τα μάτια του γυάλινα, το στόμα του παγωμένο σε μια σιωπηλή κραυγή. Η Μάιρα εξαφανίστηκε μέσα στο σκοτάδι, αφήνοντας πίσω της μόνο τον απόηχο των λόγων της: «Μάιρα, η Συλλέκτης Ψυχών».