Μάιρα, η Συλλέκτης Ψυχών | Κεφάλαιο 1ο

 

Βίλα των Σκιών – Νωρίς το βράδυ

Η βίλα ήταν χαμένη βαθιά ανάμεσα στα πυκνά έλατα και τις ομίχλες που κουλουριάζονταν στα παράθυρα σαν φαντάσματα. Οι τοίχοι, βαρυτιμοι και καλυμμένοι με μαυρισμένα πορτρέτα, έμοιαζαν να ρουφούν κάθε ήχο, αφήνοντας πίσω τους μόνο τον αντίλαλο των ψιθύρων. Στο σαλόνι, το φως από τα κεριά τρεμόπαιζε, δημιουργώντας σκιές που χόρευαν σαν να είχαν δική τους βούληση.

Ο Ντομινίκ καθόταν απέναντι από την αρχιέρεια, μια γυναίκα με μαύρο βέλο και μάτια ψυχρά, σχεδόν αποκομμένα από το παρόν. Δίπλα της κάθονταν δύο ακόμη πιστοί: ο ένας, αδύνατος και νευρικός, δάγκωνε το δάχτυλό του, ο άλλος, μεγαλόσωμος, άγγιζε έναν ασημένιο σταυρό που είχε χαραγμένο το σύμβολο της Μάιρα.

«Η νύχτα σήμερα είναι ισχυρή,» ψιθύρισε η αρχιέρεια, κοιτώντας έξω από το παράθυρο. «Το σκοτάδι είναι πιο βαθύ. Η Μάιρα μας παρακολουθεί.»

Ο Ντομινίκ έγνεψε αργά, κρύβοντας τον κυνισμό του πίσω από το σκοτεινό βλέμμα του. «Θα είμαστε έτοιμοι για την τελετή;»

«Σύντομα, ναι» είπε ο νευρικός πιστός. «Έχω δει τα σημάδια. Κάποιοι από εμάς… είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε ό,τι χρειάζεται.»

Ο μεγαλόσωμος συμφώνησε με ένα βραχνό μουρμουρητό. «Η Μάιρα ανταμείβει εκείνους που δεν φοβούνται να θυσιάσουν.»

Η αρχιέρεια σηκώθηκε, τα βελούδινα φορέματά της γλιστρούσαν πάνω στα σανίδια. 

«Οσοι συμμετέχουν θα πάρουν το μερίδιό τους. Η ψυχή, όταν προσφέρεται με φόβο, έχει άλλη γεύση. Απόψε, θα πάρουμε ένα ψήγμα από την αθανασία της Μάιρα.»

Ο Ντομινίκ έγειρε ελαφρά μπροστά, δήθεν απορροφημένος. «Και… πόσες ψυχές θα χρειαστούν για να νιώσει η Μάιρα την παρουσία μας;»

Η αρχιέρεια τον κοίταξε με κάτι που έμοιαζε με χαμόγελο, μα ήταν ψυχρό, σαν ρωγμή πάνω στον πάγο. «Όσες χρειαστεί. Το σκοτάδι θα μας οδηγήσει.»

Έξω, ο άνεμος ούρλιαζε ανάμεσα στα δέντρα και οι σκιές πάλλονταν στους τοίχους, σαν να περίμεναν το κάλεσμα. Η βίλα ανέπνεε, σκοτεινή, έτοιμη να φιλοξενήσει αυτό που έρχεται.

Η αρχιέρεια στάθηκε μπροστά στον Ντομινίκ, τα μάτια της διαπεραστικά πίσω από το βέλο.

«Ξέρω ότι έχεις απορίες για την αποψινή τελετή, Ντομινίκ, είπε με χαμηλή φωνή. Είσαι μόνο ένα χρόνο στην λατρεία μας, κι όμως… η συνεισφορά σου ξεχώρισε. Απόψε, η Μάιρα θα μας αγγίξει πιο βαθιά από ποτέ.»

Ο Ντομινίκ κράτησε το βλέμμα χαμηλά, προσποιούμενος ταπεινότητα. 

«Θα ήθελα να μάθω περισσότερα για τη διαδικασία, αρχιέρεια. Πώς… θα νιώσουμε την παρουσία της; Τι θα περιμένουμε όταν ξεκινήσει;»

Η αρχιέρεια άγγιξε το μενταγιόν της. « Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή απ’ το να είσαι δοχείο της δύναμης της Μάιρα. Η ψυχή σου πρέπει να παραμένει ανοιχτή, δίχως φόβο. Όταν καλέσουμε τη Μάιρα, όσοι είναι έτοιμοι θα νιώσουν το σκοτάδι να κυλά μέσα τους. Θα πάρεις, είμαι σίγουρη, το μερίδιό σου.»

Στάθηκε λίγο πιο κοντά και χαμήλωσε τη φωνή της. 

«Βλέπω σε σένα κάτι ξεχωριστό, Ντομινίκ. Μια φλόγα. Οι πράξεις σου αυτό τον χρόνο μας έχουν εντυπωσιάσει. Γρήγορα θα βρεθείς σε θέση ηγετική, στο πλευρό μου ίσως… Έχεις την εύνοια της Μάιρα.»

Ο Ντομινίκ έσφιξε την γροθιά του. «Όπως ορίσει η Μάιρα, έτσι θα γίνει.»

Η αρχιέρεια έγειρε το κεφάλι, ένα μειδίαμα. « Αυτό αρκεί. Απόψε, όλα αλλάζουν.»

Η σκιά της γλίστρησε πάνω του καθώς απομακρύνθηκε, αφήνοντάς τον μόνο με τις σκέψεις του και το φως των κεριών.