Το Torque της ομορφιάς | Μέρος 4ο

 

Η Λένα άνοιξε τα μάτια της, θολά και μισοξύπνια, ένιωσε το χέρι της μητέρας της να της χαϊδεύει απαλά το μέτωπο. Η φωνή της, γλυκιά και σταθερή, αντηχούσε μισό-πραγματική, μισό-ονειρική.

«Παιδί μου… Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να μην γιατρεύεται με την αλήθεια και την αποδοχή. Όλοι κουβαλάμε σκιές, όλοι έχουμε κάνει λάθη. Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να έχεις το θάρρος να δεις τον εαυτό σου και να αγαπήσεις εκείνο που θα βρεις.»

Η Σάρα άκουσε κι εκείνη τα λόγια, σαν ψίθυρο που πλημμύριζε το Torque. Για πρώτη φορά εδώ και καιρό, αντί για πόνο, ένιωσε κάτι ζεστό να την τυλίγει.

Η μητέρα συνέχισε, κρατώντας τα χέρια της Λένας σφιχτά.

«Ό,τι κι αν κέρδισες, αν το πήρες πληγώνοντας άλλον, δεν θα σου φέρει χαρά. Η ομορφιά δεν είναι το φως στο πρόσωπο, αλλά το φως στην καρδιά σου. Όταν αφήσεις τον εγωισμό πίσω, όταν ζητήσεις συγχώρεση και δώσεις αγάπη, τότε όλα γίνονται καινούργια.»

Στο εσωτερικό του Torque, η Σάρα ένιωσε τα δικά της τραύματα, τις ενοχές, τον χαμό του παιδιού και τη μοναξιά της να λιώνουν κάτω από τη στοργή της μητέρας της Λένας.

Για πρώτη φορά, το βάρος στο στήθος της ελάφρυνε, σαν να άνοιγε ένα παράθυρο και να έμπαινε αέρας καθαρός.

Η Λένα άρχισε να κλαίει σιγανά, χωρίς άμυνες, δίχως μάσκες.

«Μαμά… φοβήθηκα πως αν δεν ήμουν όμορφη, δεν θα με αγαπούσε κανείς. Πως αν ήμουν απλά εγώ, θα ήμουν αόρατη…»

Η μητέρα της χαμογέλασε με κατανόηση, σκουπίζοντας τα δάκρυά της:

«Η αγάπη δεν χρειάζεται μάσκες, Λένα. Και η αξία σου δεν εξαρτάται από κανέναν καθρέφτη αλλά μόνο από την καρδιά σου.»

Η φωνή της Σάρας ακούστηκε μέσα στο μυαλό της, ήρεμη αυτή τη φορά:

«Με ακούς; Κάποτε κι εγώ φοβήθηκα να υπάρχω όπως είμαι. Έχασα, έκλεψα, απομακρύνθηκα… Μα, αν κάποιος σου δίνει αγάπη άνευ όρων, μπορείς να συγχωρήσεις τον εαυτό σου.»

Η Λένα γύρισε, κοίταξε τη μητέρα της, κι ύστερα έπιασε το Torque και το έβγαλε από τον λαιμό της με ταραγμένα χέρια. Το μέταλλο έκαιγε, μα για πρώτη φορά δεν φοβήθηκε τον πόνο.

«Συγγνώμη, Σάρα. Συγγνώμη και σε μένα…» ψιθύρισε, αφήνοντας το Torque να πέσει στο πάτωμα.

Ένα ροζ φως μάγεψε το δωμάτιο και η μορφή της Σάρας σχηματίστηκε για μια στιγμή στον αέρα, χαμογελώντας ευγνώμων και ελεύθερη.

Η Λένα αγκάλιασε τη μητέρα της, αφήνοντας τα δάκρυα να κυλήσουν χωρίς ντροπή, ενώ σταδιακά το φως του Torque έσβηνε, αφήνοντας πίσω του μόνο τη γαλήνη και την αίσθηση μιας δεύτερης ευκαιρίας.

Η Σάρα στεκόταν πλάι στη Λένα, αόρατη για όλους, μα πιο ζωντανή από ποτέ. Για πρώτη φορά, και οι δυο κοίταζαν το είδωλό τους και έβλεπαν κάτι αληθινά όμορφο.

~~~

Η πόρτα του κοσμηματοπωλείου άνοιξε διάπλατα, σκορπίζοντας το γνώριμο ήχο από το καμπανάκι και το άρωμα από λιβάνι και φρεσκοστιλβωμένο ασήμι. Η Σάρα, λίγο πιο αδύνατη, με ένα αδιόρατο χαμόγελο και μια λάμψη στα μάτια, κοντοστάθηκε στο κατώφλι.

Η Λουμιέντα σήκωσε το βλέμμα της πάνω από ένα δαχτυλίδι.

«Κοίτα ποια μας θυμήθηκε! Ένα μήνα είχες να φανείς! Είχα αρχίσει να υποψιάζομαι ότι σε πήρε καμιά αρχαία μούμια ή σε έκλεψαν οι ούννοι!»

Σήκωσε μάλιστα τα φρύδια και ψιθύρισε με νόημα:

«Ή μήπως έτρεχες πάλι πίσω από τίποτα Torque και παραλίγο να σε κάνουμε κόσμημα βιτρίνας;»

Η Σάρα γέλασε και κύλησε τα μάτια της.

«Κάτι τέτοιο, ναι. Αν σου πω, δεν θα με πιστέψεις…»

Η Λουμιέντα της έκλεισε το μάτι.

«Αγάπη μου, εδώ έρχονται κυρίες που πιστεύουν ότι το ζαφείρι θα τους βρει γαμπρό και το αχάτης θα τους χαρίσει τρίδυμα. Έχω δει τα πάντα.»

Η Σάρα πλησίασε τον πάγκο.

«Ξέρεις, Λουμιέντα, τελικά, το πιο πολύτιμο κόσμημα είναι αυτό που δεν φαίνεται, όταν έχεις τη δύναμη να αφήνεις πίσω σου αυτό που δεν σου ανήκει, και να συγχωρείς και τον εαυτό σου.»

Η Λουμιέντα αναστέναξε, έγνεψε σοφά κι ύστερα χαμογέλασε πλατιά.

«Τώρα μιλάς σαν να σου αξίζει δαχτυλίδι με διαμάντι. Ή, έστω, μια σοκολάτα.»

Άπλωσε το χέρι και της έδωσε ένα μικρό κουτί.

«Και μην ξαναχαθείς, γιατί την επόμενη φορά θα σε κάνω κρεμαστό και θα σε φοράω εγώ!»

Η Σάρα γέλασε δυνατά, ένιωσε το βάρος να φεύγει από πάνω της. Στο βάθος του μαγαζιού, τα κοσμήματα άστραψαν, σαν να ήξεραν τη σωστή θέση της.

Εκεί, ανάμεσα σε ασήμια και πέτρες, η Σάρα κατάλαβε πως η αληθινή ομορφιά καθώς κι η δεύτερη ευκαιρία είναι πάντα υπόθεση καρδιάς, και λίγο χιούμορ που ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.

Τέλος