Το Torque της ομορφιάς | Μέρος 3ο

 

Το στούντιο έβραζε από κίνηση και φωνές. Σήμερα ήταν το μεγάλο live, η πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση της Λένας ως παρουσιάστρια. Όλοι είχαν ποντάρει πάνω της· τα social media ήταν γεμάτα με teaser και φωτογραφίες, οι χορηγοί περίμεναν τη “νέα σταρ”. Η Λένα, με τα μαλλιά τέλεια χτενισμένα και το torque να λάμπει στο λαιμό της, ένιωθε θεά.

Στα παρασκήνια, οι βοηθοί την έραναν με κομπλιμέντα.

«Σήμερα είσαι απίστευτη.»

«Το φόρεμα σε απογειώνει!»

«Έχεις αυτό το… κάτι!»

Η Λένα χαμογελούσε αυτάρεσκα, τραβώντας τα φώτα και τα βλέμματα πάνω της. Μα στα μάτια της, αν το πρόσεχες, υπήρχε ένα αδιόρατο πάγωμα και μια υπερβολή, σαν να είχε βάλει κάποιο φίλτρο ομορφιάς που αλλοιώνει τα πάντα.

Η εκπομπή ξεκίνησε με φαντασμαγορικό τρόπο. Η Λένα χαιρέτησε το κοινό, κι όλα κυλούσαν τέλεια! Μέχρι που, στα μισά της συνέντευξης, ένιωσε ένα κάψιμο στον λαιμό. Το Torque έλαμψε πιο δυνατά, σχεδόν απόκοσμα. Γύρω της, τα βλέμματα των καλεσμένων και του συνεργείου άρχισαν να γίνονται αλλόκοτα. Η μακιγιέζ στην άκρη του πλατό ψιθύριζε κάτι σε μια βοηθό, κοιτώντας έντονα το πρόσωπο της Λένας.

Η φωνή της Σάρας χτύπησε απότομα μέσα της, γεμάτη απόγνωση:

«Λένα… πονάω. Δεν αντέχω άλλο εδώ μέσα…»

Η Λένα έχασε για μια στιγμή τα λόγια της, το autocue μπροστά της θόλωσε. Έβαλε τα δυνατά της να το κρύψει, αλλά όσο μιλούσε, το πρόσωπό της στον μόνιτορ άρχισε να δείχνει παράξενο: οι γραμμές της έγιναν υπερβολικά τέλειες, τα μάτια μεγάλα, η επιδερμίδα άψογη αλλά ψεύτικη σαν μια αποτυχημένη ρετουσαρισμένη φωτογραφία.

Το κοινό άρχισε να ψιθυρίζει. Ένας καλεσμένος κοιτούσε αμήχανα, ο floor manager της έκανε νόημα, σαν να προσπαθούσε να τη συνεφέρει. Η Λένα, για πρώτη φορά, ένιωσε να ιδρώνει από πανικό, να χάνονται τα λόγια της, να τρέμει η φωνή της.

Η Σάρα ούρλιαζε μέσα από το torque.

«ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ!»

Η Λένα έπιασε αυθόρμητα το Torque στον λαιμό της. Ένιωθε το μέταλλο ότι έκαιγε. Τα πάντα γύρω της φάνηκαν να επιβραδύνονται!. Εβλεπε το κοινό να χάνει το ενδιαφέρον του, τους σκηνοθέτες να σιγοψιθυρίζουν, το πρόσωπό της στην τεράστια οθόνη απέναντί της να γίνεται όλο και πιο αφύσικο.

Στα social media, τα πρώτα σχόλια εμφανίστηκαν αστραπιαία:

«Τι συμβαίνει με το πρόσωπό της;»

«Φαίνεται ψεύτικη, σαν κούκλα…»

Η Λένα άρχισε να μιλάει κομπιάζοντας. Ένα δάκρυ κύλησε αλλά το κοινό είδε μόνο μια “τέλεια” σταγόνα, όχι συναίσθημα. Κάτι μέσα της ράγισε. Για πρώτη φορά, η ομορφιά της δεν την έσωζε αλλά την πρόδιδε.

Στο τέλος της εκπομπής, οι συνάδελφοί της την απέφυγαν. Η παραγωγός της μίλησε με τυπικό, ψυχρό ύφος:

«Δεν ήσουν ο εαυτός σου. Κάτι… δεν πήγε καλά σήμερα, Λένα.»

Η Λένα στάθηκε μόνη της μπροστά στον καθρέφτη του καμαρινιού, παρατηρώντας το πρόσωπό της: τέλειο, άψογο, και τόσο άδειο. Τα μάτια της, όχι πια δικά της μα της Σάρας ήταν βουρκωμένα.

Η φωνή της Σάρας ψιθύρισε, ποτισμένη με δάκρυα:

«Πόσο θα κρατήσει αυτό Λένα;»

Εκεί, για πρώτη φορά, η Λένα ένιωσε το τίμημα του Torque και, χωρίς να το καταλάβει, ένα ρήγμα τύψεων άρχισε να σχηματίζεται μέσα της.

~~~

Το βράδυ, μετά το φιάσκο της εκπομπής, η Λένα γύρισε στο σπίτι της μουδιασμένη, κουρασμένη από την προσπάθεια να κρατήσει το προσωπείο της. Δεν ήθελε να μιλήσει σε κανέναν, όμως ένα επίμονο χτύπημα στην πόρτα την έκανε να πεταχτεί. Ήταν η μητέρα της, με βλέμμα ανήσυχο και γεμάτο αγάπη, αλλά και θλίψη.

Η Λένα προσπάθησε να χαμογελάσει, να φανεί δυνατή όπως πάντα.

«Μαμά όλα καλά… απλώς ήταν μια δύσκολη μέρα.»

Η μητέρα της έμεινε σιωπηλή για λίγο, κοιτώντας την προσεκτικά σαν να έψαχνε κάτι πίσω από το πρόσωπό της, κάτι αληθινό.

«Λένα,» είπε τελικά, η φωνή της τρεμάμενη, «τι σου συμβαίνει; Δεν σε αναγνωρίζω πια. Μιλάς διαφορετικά, το βλέμμα σου… Δεν λάμπει όπως παλιά. Είσαι σαν ξένη.»

Η Λένα δάγκωσε τα χείλη της. Ένιωσε το Torque να σφίγγει σαν θηλιά στο λαιμό της και ένας πόνος έντονος, πνευματικός, αλλά και σωματικός τρέλανε τα αυτιά της.

«Λένα… Σε παρακαλώ… πονάω. Δεν αντέχω άλλο αυτό…» λέει ψιθυρίζοντας η Σάρα

Η Λένα ένιωσε το πρόσωπό της να μουδιάζει, σαν να φορούσε μάσκα που την έπνιγε. Γύρισε να αποφύγει το βλέμμα της μητέρας της, κατευθύνθηκε στο μπάνιο και στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Το Torque έλαμπε, αλλά το φως του ήταν κρύο, σχεδόν εχθρικό.

Στην αντανάκλαση, για πρώτη φορά, η Λένα είδε κάτι αλλόκοτο: στο τέλεια συμμετρικό της πρόσωπο, μια σκιά απλώθηκε κάτω από τα μάτια, σαν χλωμή μελανιά. Το χαμόγελό της ήταν άκαμπτο, σχεδόν ψεύτικο, και τα μάτια της αν και άψογα, κατά τα άλλα έμοιαζαν κενά, ξένα. Για μια φευγαλέα στιγμή, αντί για τη δική της μορφή, είδε το πρόσωπο της Σάρας, με δάκρυα να τρέχουν στα μάγουλά της.

«Λένα… Θα σε παρακαλούσα… αν με άκουγες στ’ αλήθεια…» σφάδαζε η Σάρα μέσα στο Torque.

Η Λένα σήκωσε το χέρι της για να αγγίξει το Torque και το δέρμα της εκεί φάνηκε ξαφνικά θαμπό, κουρασμένο. Μια ζάλη τύλιξε το κεφάλι της, τα αυτιά της βούιξαν σαν να βυθίζεται στο νερό. Τα γόνατά της έτρεμαν, το στομάχι της σφίχτηκε, και πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, όλα σκοτείνιασαν.

Έπεσε στο δάπεδο του μπάνιου σαν κούκλα που της κοπηκαν τα νήματα. Το Torque παλλόταν αχνά στο λαιμό της, κι η φωνή της Σάρας αντηχεί στη σιωπή σαν ένα μακρινό, απελπισμένο κάλεσμα που χάνεται στη λήθη.

Η μητέρα της, ακούγοντας τον γδούπο, έτρεξε πανικόβλητη στο μπάνιο.

«Λένα! Λένα, παιδί μου!»

Η Λένα έμεινε ακίνητη, χαμένη ανάμεσα στη συνείδηση και το σκοτάδι, με το Torque να τρεμοπαίζει πάνω της και τη Σάρα να πονάει πιο πολύ από ποτέ.