Το Torque της ομορφιάς | Μέρος 2ο

 

Η Λένα ξύπνησε με ένα χαμόγελο που δεν χρειάστηκε προσπάθεια, ούτε καν καθρέφτη. Το Torque βρισκόταν στον λαιμό της και σαν να είχε δική του νοημοσύνη της έδινε μια αίσθηση ασφάλειας και υπεροχής. Στο φως του πρωινού, το ροζ πετράδι έλαμπε τόσο διακριτικά όσο και προκλητικά.

Έτοιμη για το κανάλι, φόρεσε το αγαπημένο της φόρεμα. Δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο, αν το σκεφτόταν ψύχραιμα, το είχε βάλει κι άλλες φορές και δεν είχε νιώσει ούτε τη μισή αυτοπεποίθηση που τώρα ξεχείλιζε από μέσα της. Το Torque τής έδινε μια λάμψη σχεδόν μαγική. Τα μάτια της έμοιαζαν μεγαλύτερα, το δέρμα της πιο φωτεινό, η φωνή της πιο σταθερή.

Στο δρόμο για το στούντιο, παρατήρησε ότι τα βλέμματα των ανθρώπων άλλαζαν. Η κοπέλα στο περίπτερο τής χαμογέλασε, ο ταξιτζής της έπιασε κουβέντα, ακόμη κι ένας άγνωστος στο ασανσέρ της έδωσε το πιο εγκάρδιο καλημέρα. Η Λένα ένιωσε να πλέει στον αέρα της καινούριας της πραγματικότητας.

«Σάρα, είναι εκπληκτικό! Δεν μπορώ να πιστέψω πώς με κοιτάνε όλοι! Και δεν προσπαθώ καν…»

Η φωνή της Σάρας έφτασε απαλή, χαμηλή, με κάτι βαθιά μελαγχολικό.

«Σου πάει, Λένα. Φαίνεσαι… τόσο σίγουρη.»

«Νομίζω ότι έτσι έπρεπε να είναι πάντα. Ξέρεις, όλη μου η ζωή ήταν να προσπαθώ να γίνω αποδεκτή, να ξεχωρίσω. Τώρα… νιώθω ότι όλοι το βλέπουν. Εσύ πώς τα αντέχεις όλα αυτά; Να… μην σε βλέπουν;»

Η Σάρα σιώπησε για λίγο, σαν να μάζευε τις σκόρπιες σκέψεις της.

«Έμαθα να κρύβομαι. Να μπαίνω σε ρόλους. Μερικές φορές, να εξαφανίζομαι τελείως. Αλλά πάντα ήθελα να με δουν… όχι όπως ήμουν, αλλά όπως θα μπορούσα να είμαι.» Κι αν δεν είχα κλέψει εκείνα τα πορτοφόλια; Κι αν ποτέ δεν είχα γνωρίσει τον Λούθηρο; Αν το μωρό…

Η Λένα έσκασε ένα χαμόγελο καθώς της έκαναν κομπλιμέντο για τα μαλλιά της, για τη φωνή της, για το torque στο λαιμό της.

«Καταλαβαίνω πια γιατί οι άνθρωποι κυνηγούν αυτή τη λάμψη. Κάνει τα πάντα πιο εύκολα. Όλες οι πόρτες ανοίγουν. Ίσως να ήμουν χαζή που περίμενα να με εκτιμήσουν “για αυτό που είμαι”. Αυτό που μετράει είναι να κερδίζεις τον θαυμασμό.»

Στα παρασκήνια, η Λένα στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Είδε το πρόσωπό της, κι ένα αδύναμο αντίλαλο της Σάρας στο βάθος των ματιών της.

«Όταν ήμουν με τον Λούθηρο, νόμιζα ότι με ήθελε για αυτό που ήμουν. Κι όμως, όσο προσπαθούσα να του δώσω “ιδανική” αγάπη, τόσο περισσότερο τον έχανα. Ώσπου… τα κατέστρεψα όλα.»

Η Λένα χαμογέλασε, αλλά το χαμόγελο ήταν σκληρό. «Εγώ είμαι έτοιμη να τα ρισκάρω όλα για να είμαι αυτό που βλέπουν. Σάρα, εσύ επέλεξες να μείνεις στη σκιά. Εγώ δεν μπορώ. Δεν αντέχω να είμαι αόρατη.» Ίσως έτσι να ήταν πάντα η ζωή. Οι όμορφοι κι οι δυνατοί προχωρούν, οι άλλοι αρκούνται σε ό,τι περισσεύει.

Η Σάρα ήθελε να πει κάτι, αλλά ένιωθε τη φωνή της να σβήνει από την ενοχή.

«Εγώ… απλώς ήθελα να νιώσω αγάπη. Έστω και ψεύτικη. Να πιστέψω ότι μπορώ να φτιάξω κάτι που αξίζει. Αν δεν είχα φοβηθεί, αν δεν είχα φερθεί εγωιστικά…»

Η Λένα διέκοψε τη σκέψη της, βγαίνοντας στο πλατό, με τη σιγουριά της βασίλισσας. Οι συνάδελφοί της την επευφημούσαν, ο σκηνοθέτης της έκανε το τέλειο κομπλιμέντο:

«Σήμερα λάμπεις, Λένα. Είσαι γεννημένη για αυτό.»

Η Λένα έριξε μια ματιά στον καθρέφτη, το Torque έλαμπε δυνατό.

«Ευχαριστώ, Σάρα», ψιθύρισε σιωπηλά.

«Εγώ… απλώς ελπίζω να βρεις ό,τι ψάχνεις.»

~~~

Το βράδυ, στο διαμέρισμά της, η Λένα παρατηρούσε τα μηνύματα θαυμασμού στο κινητό. Τα social media είχαν γεμίσει με φωτογραφίες της, σχόλια και καρδούλες. Η Σάρα παρακολουθούσε σιωπηλά μέσα από τη σκέψη της, γευόμενη ταυτόχρονα και τον ενθουσιασμό και το άδειασμα.

«Νιώθω σαν σταρ. Όλο αυτό… με μεθάει. Νιώθω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Δεν φοβάμαι πια κανέναν.»

«Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο. Εγώ φοβόμουν πάντα. Τον εαυτό μου, το παρελθόν μου, μην καταλάβει κανείς τι έχω κάνει. Να μη μάθει κανείς για το παιδί που…»

Η Λένα την έκοψε.

«Σάρα, σταμάτα. Απόψε θέλω να απολαύσω αυτό που ζω. Πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω ότι ανήκω κάπου. Ότι με θέλουν. Κι αν το Torque το κατάφερε αυτό, σκοπεύω να μην το βγάλω ποτέ.»

Η Σάρα σώπασε, κι ένα κύμα θλίψης πλημμύρισε το Torque, σαν να χαμήλωνε το φως του για μια στιγμή. Ίσως τελικά αυτή είναι η τιμωρία μου. Να είμαι κολλημένη εδώ, να βλέπω κάποιον άλλο να ζει το δικό μου όνειρο, ενώ εγώ μένω φάντασμα των λαθών μου.

Η Λένα, μόνη με τα φώτα του διαμερίσματος να πέφτουν πάνω της, χαμογέλασε αυτάρεσκα στον καθρέφτη, θαυμάζοντας τον καινούριο εαυτό της, και χωρίς να ακούει πια τα δάκρυα που κυλούσαν αόρατα στην ψυχή της φίλης της.