Το Torque της ομορφιάς | Μέρος 1ο

 

Η καφετέρια ήταν μικρή, με ξύλινα τραπέζια που έπαιρναν φως από τις μεγάλες τζαμαρίες. Η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ μαζί με το άρωμα ζεστής βανίλιας και μια απαλή μουσική jazz ακουγόταν σχεδόν σαν ψίθυρος. Στα ράφια υπήρχαν βαζάκια με κουλουράκια και σπιτικές μαρμελάδες, ενώ μια παρέα γελούσε διακριτικά σε μια γωνία.

Η Λένα ανακάτευε αφηρημένη τον καπουτσίνο της, κοιτώντας που και που το Torque στον λαιμό της, καθώς η Σάρα καθόταν απέναντί της, με τα χέρια τυλιγμένα γύρω από μια κούπα με τσάι. Για μια στιγμή, οι ματιές των δυο τους συναντήθηκαν στον καθρέφτη πίσω από τον πάγκο: η μια γεμάτη προσμονή, η άλλη γεμάτη αμφιβολία.

Η Λένα έσπασε πρώτη τη σιωπή, με φωνή που έκρυβε δισταγμό

«Ξέρεις, πάντα σε θαύμαζα για τη δύναμή σου. Για το ότι δεν έκρυβες ποια είσαι. Εγώ… νιώθω σαν να παίζω ρόλο στη δικιά μου ζωή.»

Η Σάρα χαμογέλασε αμήχανα και χαμήλωσε το βλέμμα της στα χέρια της.

«Δεν είμαι τόσο αληθινή όσο νομίζεις, Λένα. Έκανα πράγματα που δεν είμαι περήφανη. Έκλεβα για χρόνια, είπα ψέματα σε φίλους και γνωστούς, πολλές φορές… στον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν με βλέπω όπως με βλέπεις εσύ.»

Η Λένα άγγιξε το Torque, νιώθοντας το μέταλλο ζεστό στο δέρμα της.

«Ίσως όμως αυτή η ειλικρίνειά σου να είναι η πραγματική σου ομορφιά. Εγώ, κοιτάω τον εαυτό μου κάθε βράδυ στον καθρέφτη και νιώθω άδεια. Όλοι βλέπουν το πρόσωπο, κανείς ό,τι κουβαλάω μέσα μου.» Γιατί δεν μπορώ να δείξω κι εγώ κάτι πραγματικό; Γιατί αυτή η λάμψη που ζηλεύω στη Σάρα δεν μπορεί να γίνει δική μου; Αν είχα τη δική της ψυχή, ίσως…

Η Σάρα άκουσε τα λόγια της και ένιωσε ένα σφίξιμο.

«Θα ήθελα να πίστευα ότι έχω κάτι όμορφο μέσα μου. Αλλά με όσα έχω κάνει… δεν ξέρω αν μου αξίζει.»  Άραγε μπορεί κανείς να συγχωρήσει τον εαυτό του; Μπορείς να είσαι όμορφη μέσα σου αν το παρελθόν σου είναι γεμάτο σκιές;

Η Λένα άφησε ένα ελαφρύ γέλιο, σχεδόν πνιχτό. «Αν μπορούσα να έχω έστω λίγη από την ψυχή σου, ίσως να ήμουν κι εγώ πραγματικά όμορφη.»

Τα λόγια της βγήκαν αυθόρμητα και αιωρήθηκαν ανάμεσά τους και τότε το Torque άρχισε να ζεσταίνει, να πάλλεται σαν μικρή καρδιά. Ένα απαλό, ροζ φως τύλιξε για μια στιγμή τον λαιμό της Λένας. Η Σάρα ένιωσε ένα κύμα ζάλης και μια γλυκιά ελαφρότητα. Το φως μέσα στο μαγαζί φάνηκε να θαμπώνει για μια στιγμή αλλά κανείς άλλος δεν πρόσεξε τίποτα, αλλά για τις δυο τους, ο χρόνος πάγωσε.

Η Σάρα κοίταξε τα χέρια της, τα δάχτυλά της έγιναν διάφανα, η μορφή της άρχισε να χάνεται, να διαλύεται σε αχνούς ροζ καπνούς που ρουφήχτηκαν από το Torque στο λαιμό της Λένας. Ένα αδιόρατο αστραποβόλημα διέτρεξε το κόσμημα, και η Λένα έμεινε μόνη, παγωμένη, κρατώντας με το ένα χέρι το Torque και με το άλλο το στόμα της από σοκ.

Ξαφνικά, άκουσε τη φωνή της Σάρας, καθαρή και πιο ζεστή από ποτέ, μέσα στο μυαλό της:

«Λένα; Με ακούς; Τι έγινε; Πού βρίσκομαι;»

Η Λένα έκλεισε τα μάτια, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

«Είσαι… μέσα στο Torque μου. Νιώθω… νιώθω τη σκέψη σου, τη θλίψη σου…»

Τώρα είναι εδώ, μαζί μου, κυριολεκτικά μέσα μου. Αν κρατήσω αυτή την ψυχή δίπλα μου, μήπως αλλάξει κάτι; Μήπως έτσι γίνω πραγματικά αυτό που όλοι νομίζουν πως είμαι;

Μηχανικά, κοίταξε τον εαυτό της στο κινητό, σαν να περίμενε να δει μια διαφορά. Η αντανάκλασή της έμοιαζε διαφορετική, τα μάτια της έλαμπαν με έναν αδιόρατο, ξένο φως. Σαν να είχαν πάρει κάτι από το βλέμμα της Σάρας.

Είναι αυτή τιμωρία ή λύτρωση; Μπορώ να βοηθήσω τη Λένα από εδώ; Ή μήπως αυτό είναι το τίμημα για όσα κουβαλάω;

Η Λένα κράτησε το Torque πιο σφιχτά.

«Θα σε κρατήσω μαζί μου, Σάρα. Έτσι, ίσως να δείχνω κι εγώ όμορφη όπως εσύ. Ακόμα κι αν… ακόμα κι αν το φως δεν είναι δικό μου.»

Το φως του Torque παλλόταν ήρεμα, σαν να ανέπνεε, καθώς η Λένα έμενε μόνη στη σκιά της καινούργιας, περίεργης ομορφιάς της. Το βλέμμα της ήταν μπερδεμένο ανάμεσα στη λαχτάρα και την ενοχή.