Η Αιούλια μαζί σου!

 

Η Κυρά των Ανέμων ή αλλιώς Αιούλια επρόκειτο για μια Θεότητα που της έτρεφαν μεγάλο σεβασμό στην Χώρα των Αλόγων.

Τα άλογα της περιοχής δεν είχαν καλύτερο λόγο από το "Τρέχεις σαν την Αιούλια". Σαν τον άνεμο δηλαδή με τους ορισμούς των ανθρώπων. Γιατί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια. 

Εκλείψαν...

- "Τους πήρε η Αιούλια..." λέγαν τα ζώα μεταξύ τους.

- "Τους πήρε και τους σήκωσε με όσα έκαναν..." έλεγαν κάποια άλλα ζώα.

Το βασικό είναι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι σε αυτή την ιστορία. Αν και επρόκειτο για ένα ζώο που "περπάτησε" ελάχιστα πάνω στη γη, συγκριτικά τουλάχιστον, αλλά άφησε το μεγαλύτερο αποτύπωμα πάνω της.

- "Άλλαξε κατεύθυνση η Αιούλια" έλεγαν τα άλογα και συμφωνούσαν όλοι.

Από την ύπαρξη ή απουσία της Αιούλιας τα ζώα καταλαβαίναν τα πάντα για τον καιρό, την ύπαρξη θηραμάτων και το προς τα που έπρεπε να κινηθούν. 

Τα άλογα ήξεραν ό,τι η Θεότητα τους προσεχε. Έδιωχνε τα σκούρα σύννεφα, καθάριζε τον ουρανό και αν φυσούσε κατά εκεί που πήγαινες είχες την ευχή της για καλό ταξίδι. Αν συνέβαινε το αντίθετο σε πρόσεχε, σε επιβράδυνε σαν να έλεγε μην έρθεις κατά εδώ ελλοχεύουν κίνδυνοι.

Τι μορφή είχε η Αιούλια στο μυαλό των αλόγων; Θύμιζε άνθρωπο σύμφωνα με τους προγόνους τους. Αλλά με σύννεφα για μαλλιά και καλή καρδιά. Μια καρδιά που πρόσεχε το σπίτι και τους κατοίκους της.

Άλλη μία πεποίθηση των αλόγων ήταν ότι η Αιούλια είναι υπεύθυνη για την εμφύσηση της ζωής και της ψυχής σε κάθε νεογνό. Με το που γεννιόταν ένα πουλάρι, γεννιόταν και η ψυχή του από την Αιούλια. Η ψυχή σε μορφή αέρα ταξίδευε στα πνευμόνια του πουλαριού και του έδινε ζωή. 

Αυτή η πρώτη ανάσα του ήταν η ψυχή του. Που έπρεπε να κρατήσει αγνή μέχρι και την εκπνοή του σαν γέρικου αλόγου.

- "Με μια αναπνοή γεννιόμαστε, με μια εκπνοή πεθαίνουμε και στην Αιούλια γυρνάμε..."  έτσι έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοι των αλόγων.

Αυτά προς το παρόν για την Θεότητα Αιούλια των αλόγων...

Μια μικρή εισαγωγή ήταν, γιατί θα επιστρέψουμε σε αυτή σε μελλοντικές αναρτήσεις. Μόνο μην μου πάρει η Αιούλια τα μυαλά και γίνω και γω ά-λογο... Ποτέ δεν ξέρεις... Ένας φόβος πάντα υπάρχει!