Η Λαίδη της Μουσικής

 

Η Aurora χαμογέλασε και ξεκινησε να βγάζει τα ρούχα της κάπως προκλητικά και δραματικά όπως συνήθιζε. Η "Λαίδη της Μουσικής" όπως συνήθιζε να την αποκαλεί το πελατολόγιό της σιγοτραγουδούσε έναν σκοπό που είχε συνθέσει και διέγειρε τον κάθε άντρα που έμπαινε στην κάμαρά της και άφηνε το κομπόδεμά του με σκοπό.

Η Λαίδη της Μουσικής, μία άλλοτε σοπράνο, άλλοτε άλτο και ενδιάμεσα μέτσο δεν χρειαζόταν μαέστρο. Ήξερε να παίζει κάθε κιθάρα, κάθε βιολί με κάθε διάθεση που είχε κάθε συνεύρεση. 

Πλησίασε τον γυμνό άντρα απέναντί της τραγουδώντας, με εκείνον να την κοιτάει αποσβολωμένος.

Μια σειρήνα, μια νεράιδα, μια γυναίκα...

Του χαμογέλασε και τον έβαλε ρυθμικά στο χορό του τραγουδιού της. Εκείνος κάπως διστακτικά στην αρχή, αποδείχτηκε όμως καλός μαθητής.  Είχε έμφυτο τον ρυθμό και έπιασε γρήγορα τις σωστές νότες. 

Η ώρα περνούσε και το τραγούδι έφθανε στην κορύφωσή του με τους δύο να απολαμβάνουν την στιγμή.

Σαν μία φωνή πια, σαν δύο μουσικοί της σάρκας, κουρασμένοι από την παράσταση αλλά γεμάτοι με ζωή και ευχαρίστηση αποχωρίζονται ο ένας τον άλλον.

Η Aurora ανάβει ένα τσιγάρο και προσφέρει ένα και στον έτερο καλλιτέχνη. Κάθονται για ώρα αμίλητοι, ξαπλωμένοι να κοιτάζουν τους καπνούς τους να ανεβαίνουν στο ταβάνι. 

- "Τα πολλά λόγια είναι φτώχια..." λέει κάποια στιγμή φωναχτά η Aurora.

- "Όταν μιλάει η μουσική, ναι..." αποκρίνεται ο νεαρός άντρας δίπλα της και τραβάει μια τελευταία ρουφηξιά. "Θα τα ξαναπούμε" προσθέτει ενώ ντύνεται.

Βγαίνει στο κρύο και στη βροχή του δρόμου των οίκων με τα κόκκινα φώτα. Σηκώνει ψηλά τον γιακά της καμπαρτίνας του και κάνει να σιγομουρμουρίσει τον σκοπό της Λαίδης. Μα δεν τον θυμάται πια...