Η Σελήνη και ο γερό-Πλάτανος

 

Μια φορά και έναν καιρό βρισκόταν ένα γερασμένο, αρχαίο δέντρο στο μέσο μιας λίμνης. Αυτός ο γερό-πλάτανος χάζευε από μακριά τα υπόλοιπα δέντρα στις όχθες της λίμνης και σκεφτόταν πόσο αγέρωχα ήταν και πως η νιότη του πλέον είχε χαθεί στο διάβα των αιώνων.

Εξίσου αγέρωχα φαίνονταν και τα βουνά που περίκλειαν την κρυφή αυτή λίμνη που τους γέννησε και τους έτρεφε καθημερινά με τα γλυκά νερά της. Πως η Σελήνη φώτιζε σχεδόν κάθε βράδυ τα όνειρά και τις ελπίδες τους.

Ο γερό-πλάτανος μιλούσε στη Σελήνη. Της έλεγε τις ιστορίες των βράχων, των λίθων που βρίσκονταν βαθιά στη γη και έφτανε με τις ρίζες του. Και η Σελήνη χαρούμενη κάθε βράδυ με τις ιστορίες αυτές πήγαινε για ύπνο για να επιστρέψει το επόμενο βράδυ και να ακούσει την επόμενη ιστορία.

Κάποιες φορές έπαιζαν με τον γέρο-πλάτανο. Η Σελήνη κρυβόταν πίσω από τα σύννεφα και έκανε τσαλιμάκια ενώ ο πλάτανος έκανε πως δεν την έβλεπε. 

Ορισμένες φορές όμως, ο γερο-πλάτανος δεν είχε ιστορίες να μοιραστεί. Ένιωθε το βάρος των χρόνων στα κλαδιά και στον κορμό του. Ήταν τόσο κουρασμένος που δεν μπορούσε να πει τίποτα.

Η Σελήνη για να τον κάνει να χαρεί του έλεγε εκείνη ιστορίες από μέρη μακρινά και μαγικά. Για ιπτάμενα χαλιά, για όνειρα ανθρώπων και πλασμάτων τόσο μακρινών από εκείνο το μέρος και πως μια μέρα θα τους γνώριζε, ενώ ο ίδιος χαμογελούσε και ταξίδευε μαζί της νοητά.

Ήξεραν και οι δύο πως ο χρόνος του τελείωνε και πως θα έλεγαν σύντομα το τελευταίο αντίο. Την τελευταία ιστορία για να τη θυμάται η Σελήνη και το χώμα που περίκλειε τις ρίζες του πλατάνου.

Το βράδυ εκείνο ήρθε, το βράδυ που η Σελήνη έχασε έναν καλό φίλο, ένα γερό στήριγμα για τα άλλοτε κρύα, άλλοτε ζεστά βράδια της. Έναν αρχαίο παραμυθοποιό που ήξερε να πλάθει ιστορίες με διδάγματα σαν τον Αίσωπο, έναν άνθρωπο που έζησε πριν χιλιάδες χρόνια. 

Η Σελήνη κοίταξε για μια τελευταία φορά το ξεραμένο κορμό του πλάτανου και δάκρυσε. Τα δάκρυά της έπεσαν στα βουνά και φύλλα των υπόλοιπων δεντρων και έγιναν ποτάμια που οδηγούσαν στην λίμνη και σε εκείνο το μικρό βραχάκι που ζούσε ο παλιός της φίλος. 

Μέχρι και σήμερα, η Σελήνη δακρύζει κάθε φορά που περνάει από εκεί...

Μέχρι και σήμερα, εκεί βρέχει...