Το τέλος και η Ζωή

Πηγή εικόνας: https://gr.pinterest.com/pin/11118330327309931/

Γράφει η Στέλλα Στραύκου

Είμαι το τέλος. Δεν είμαι η δυστυχία. Είμαι όμως η λύτρωση και ο Ιερέας των θανόντων. 

Είμαι ένας από τους γιους της Νύχτας και τιμάω τον ρόλο μου ακόμα και αν τον απεχθάνονται όλοι. Δώσε μου ένα σπαθί να κόβω τις μπούκλες από τα μαλλιά των πεθαμένων και έναν τρόπο να γεύομαι το αίμα τους και είμαι ευχαριστημένος. 

Ο δίδυμός μου περπατάει πάνω στη γη και κολυμπάει στους ωκεανούς. Δημιουργεί εικόνες, αισθήματα μέχρι και μυρωδιές στους ύπνους των θνητών και γεύεται άλλοτε από τα όνειρα και άλλοτε από τους εφιάλτες τους.

Εμένα πάλι που με χάνεις που με βρίσκεις στον Τάρταρο μια ζωή. Παρεα με τις αδελφές μου και τον Οϊζύς. Ο Οϊζύς και το δυστυχισμένο βλέμμα του, που του αρέσει να δυστυχεί και τον κοσμάκη. Οι αδελφές μου είναι εξίσου γνωστές. Οι τρεις μοίρες καθώς η Έριδα, η Νέμεση και μερικές ακόμη. Είμαστε μεγάλη οικογένεια δεν μπορώ να πω.   

Αισθάνομαι ένα εκτελεστικό όργανο. Μια δουλειά που απλά πρέπει να γίνει. Το τέλος της αλυσίδας της ζωής. Μπορεί να με ξέρουν και να με φοβούνται, τουλάχιστον η πλειοψηφία τους, αλλά υπάρχουν και αυτοί που με υμνούν. Με χρειάζονται και με αισθάνονται σαν κάτι που θα τους σώσει.

Γεύομαι στο αίμα την ανυπομονησία τους για μένα και είναι θεσπέσιο, γλυκό και σχεδόν ηδονικό. Άραγε έτσι αισθάνεται ο Ύπνος με τα όνειρα και τους εφιάλτες;

~~~

Σήμερα είναι μια μέρα που θα συναντηθούμε με τον αδελφό μου. Ο Ύπνος και ο Θάνατος μαζί. Δύο αδέλφια μάλαμα, δύο αδέλφια πρίμα. Ένας άνθρωπος θα δει το τελευταίο του καλό όνειρο και μετά αναλαμβάνω εγώ. Είναι η δουλειά μου άλλωστε.

Ο Ύπνος στέκεται πάνω από τον κοιμισμένο άνθρωπο ακουμπώντας το χέρι του στο μέτωπο του. 

“Ονειρεύεται πάλι εκείνη…” μουρμουρίζει

“Αιώνια ερωτευμένος μαζί της…Θα τη δει άλλωστε” του απαντάω με ένα μειδίαμα στα χείλη μου.

“Ήταν η Ζωή του…”

“Υπάρχει και η Ζωή στον Κάτω Κόσμο πες του.” και γελάω χαιρέκακα τονίζοντας το όνομα Ζωή.

“Αδέλφια τι κάνετε εδώ;” εμφανίζεται ξαφνικά ο Οϊζύς δίπλα μου.

“Ποιος σε κάλεσε εσένα εδώ;” τον ρωτάω

“Μην ακούσεις για δυστυχία, αμέσως να εμφανιστείς!” του λέει εκνευρισμένος ο Ύπνος.

Ο Οϊζύς απογοητευμένος από την υποδοχή των αδελφών του δείχνει προς την πόρτα του δωματίου. 

“Ο μεγάλος μας αδελφός με έφερε.” και κάνει προς το πλάι για να εμφανιστεί ένας Θεός πλασμένος από φως, ελπίδα και προφανώς ευτυχία.

Ο Αιθέρας, γιος της Νύχτας και του Ερέβους και αδελφός της Ημέρας εμφανίζεται χαμογελώντας στους τρεις τους. Κοιτάει τον κοιμισμένο άνθρωπο, μια τον Ύπνο και μια εμένα

“Σαν πολλοί δεν μαζευτήκαμε από πάνω του;” τολμάω να πω ενώ καταπίνω λίγο από το σάλιο μου.

“Δεν χαίρεσαι για αυτή την οικογενειακή συνάντηση;” ειρωνεύεται ο Ύπνος και αφήνω ένα μικρό γέλιο να ξεφύγει.

“Αδέλφια μου, αδέλφια μου… Λίγη ηρεμία και ευτυχία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.” λέει ο Αιθέρας.

“Αυτά είναι δικά σου στοιχεία. Οι υπόλοιποι δεν τα αισθανόμαστε ακριβώς έτσι.” του απαντάω.

“Θάνατε πάντα μαύρος και άραχνος ήσουν, τώρα θα αλλάξεις;” 

Και ενώ είμαι έτοιμος να αρχίσω την αιώνια διαμάχη περί χειρότερης δουλειάς στον κόσμο και όλα τα σχετικά, με σκουντάει ο Ύπνος δείχνοντας μου τον ηλικιωμένο άνθρωπο που ήρθα να παραλάβω.

“Ήρθε η ώρα…Η Ζωή του τον περιμένει στην άλλη άκρη;” με ρωτάει και γνέφω καταφατικά.

“Έχε γούστο να εμφανιστεί και ο Έρωτας εδώ.” ψιθυρίζει ο Οϊζύς στον Αιθέρα και τους αγριοκοιτάζω ενώ παραλαμβάνω τη ζωή του ηλικιωμένου. 

“Θα σταματήσετε να παρεμποδίζεται το ιερό έργο μου;;”

“Έλα Οϊζύ. Ήρθε η ώρα να φύγουμε.” λέει ο Αιθέρας χαμογελώντας πλατιά.

“Ναι φεύγω και εγώ αδέλφια.” λέει με τη σειρά του ο Ύπνος.

“Θα τα ξαναπούμε Θάνατε.” λέει και ο Οϊζύ πριν εξαφανιστεί μαζί με τον Αιθέρα.

Ο Θάνατος μένει να κοιτάζει τη ψυχή του πεθαμένου. Διακρίνει την επιθυμία του να βρει την Ζωή του. Τον ρωτάει για αυτήν ενώ τον παραδίδει στον Κάτω Κόσμο.

“Πρέπει να την βρεις…” του λέει ο Θάνατος.

Έκτοτε η ψυχή του αναζητάει τη Ζωή στον Κάτω Κόσμο, ρωτώντας τους πάντες για αυτή. Όλοι την ξέρουν, όλοι την έχουν δει, μα δεν θυμούνται πως μοιάζει και που ειναι πια. Μόνο το όνομά της και ότι κάποτε την εζησαν και αυτοι.