Ο γίγαντας κηπουρός

Γράφει η Μαρίτα Τυράκη

Το μικρό αγόρι πλησίασε τον γίγαντα κηπουρό.

«Γιατί είναι τόσο παράξενος αυτός ο κήπος;» τον ρώτησε.

Ο κηπουρός δεν αποκρίθηκε. Μόνο συνέχισε να φροντίζει το λουλούδι που είχε μπροστά του, αγγίζοντας όσο πιο απαλά μπορούσε τα μπλε πέταλα του με τα ακροδάχτυλα του.

Το αγόρι παρατήρησε ότι δεν υπήρχαν γύρω του πουθενά κηπευτικά εργαλεία.

«Πού είναι τα εργαλεία σου;» ρώτησε ξανά.

Ο γίγαντας χαμογέλασε. Έσυρε τα βαριά του βήματα μέχρι το παγκάκι στο κέντρο του κήπου και πήρε στα χέρια του ένα βιβλίο που ήταν ακουμπισμένο στην άκρη του.

Άρχισε να το ξεφυλλίζει.

«Τι βιβλίο είναι αυτό; Φαίνεται παλιό», διαπίστωσε ο μικρός.

«Είναι παλιό», τον διαβεβαίωσε μιλώντας για πρώτη φορά ο κηπουρός. Έριξε μια πλάγια ματιά στον νεαρό συνομιλητή του και συνέχισε. «Καθετί πολύτιμο είναι παλιό».

«Δεν έχεις εργαλεία;» επέμεινε να μάθει το αγόρι.

Ο γίγαντας ανασήκωσε λίγο το βιβλίο κρατώντας το μέσα στην παλάμη του, ενώ το έτεινε προς το μέρος του ως απάντηση.

«Αυτό δεν είναι εργαλείο. Πώς φροντίζεις τα λουλούδια;»

«Θέλεις να σου δείξω;»

Το παιδί έγνεψε καταφατικά.

Και τότε ο γίγαντας κηπουρός άρχισε να διαβάζει δυνατά το φθαρμένο βιβλίο που κρατούσε. Και καθώς οι λέξεις έβγαιναν βροντερές από το στόμα του, τα λουλούδια του κήπου άρχισαν να ψηλώνουν και να γίνονται πολύχρωμα – τα πέταλα τους να αιωρούνται, οι ρίζες τους να ξεπετάνε από το χώμα και να βουτούν ξανά μέσα ρυθμικά…

Ο γίγαντας σταμάτησε να διαβάζει. Και όλα ξαφνικά έγιναν ακίνητα. Μουντά και μονόχρωμα. Μόνο μπλε λουλούδια δέσποζαν παντού.

«Γιατί εξαφανίστηκαν όλα τα χρώματα; Γιατί υπάρχει μόνο μπλε;» το μικρό αγόρι προσπαθούσε να βρει μια απάντηση.

«Είναι το χρώμα της ενδοσκόπησης». Βλέποντας το απορημένο ύφος του αγοριού, ο κηπουρός προσπάθησε να εξηγήσει με πιο απλά λόγια. «Αν οι σκέψεις μας είχαν ένα χρώμα, αυτό θα ήταν το μπλε. Κάθε φορά που κοιτάμε το μπλε του ουρανού ή της θάλασσας μας έρχονται πολλές σκέψεις στο μυαλό μας. Κάθε φορά που χανόμαστε μέσα σε αυτό το μπλε η καρδιά μας γεμίζει. Θυμόμαστε τα λάθη μας. Μας έρχονται νέες ιδέες…»

«Τα όνειρα είναι μπλε;» ρώτησε το μικρό αγόρι.

Ο γίγαντας του χαμογέλασε και έγνεψε καταφατικά. Του άρεσε αυτή η ερώτηση.

«Και το βιβλίο; Οι λέξεις; Γιατί άλλαξαν όλα όταν άρχισες να διαβάζεις;»

Ο γίγαντας έφερε το βιβλίο κοντά στο πρόσωπο του και πήρε μια βαθιά εισπνοή από τη μύτη. Έτεινε το βιβλίο στο αγόρι κι έκεινο το κράτησε στα μικρά του χεράκια. Μιμήθηκε την κίνηση του γίγαντα φέρνοντας το κοντά στο πρόσωπο του κι αφήνοντας την οσμή των λέξεων να διαποτίσει τα κοκκινισμένα ρουθούνια του.

«Πες μου αλήθεια. Δεν νιώθεις τη μαγεία;»

Τα μάτια του μικρού αγοριού έλαμψαν. Μέσα στο μυαλό του δεν υπήρχαν άλλες απορίες. Έκλεισε τα μάτια του και φαντάστηκε λέξεις να δραπετεύουν από βιβλία και μπλε πέταλα λουλουδιών να χορεύουν έναν σκοπό μελωδικό…