Όπως τότε, σχεδόν και τώρα... | Εισαγωγή

Δύο γνωστοί συναντιούνται στο δρόμο. Δύο παλαιοί συμμαθητές, δύο κάποτε αγόρια και πλέον μεγάλοι και ώριμοι άντρες, ο καθένας με τα σωστά του, τα λάθη του και τις εμπειρίες του, τυχαίνει να βρεθούν στο χάος μιας Σεπτεμβριανής Αθήνας, τότε που όλοι γυρνούν σαν χαμένοι από τις διακοπές τους, ψάχνοντας να προσαρμοστούν σε μια πόλη που "δαγκώνει" τους κατοίκους της.

Αυτοί οι δύο όμως δεν δαγκώνουν. Μια φιλία που κράτησε σε όλα τα εφηβικά τους χρόνια και διακόπηκε με την είσοδό τους σε διαφορετικά Πανεπιστήμια της Ελλάδος και έμεινε μετέωρη, διακεκομμένη αλλά όχι διαγραμμένη. Άλλωστε το σχολείο πάντα ενώνει τις ζωές των ανθρώπων.

Χαμογελούν ο ένας στον άλλον και μένουν να θυμούνται τα χρόνια που ήταν αχώριστοι και γελούσαν με βλακείες, πειράγματα και κόντρες. Ο Α κάνει να μιλήσει και ο Β κάνει το ίδιο. Γελούν ο ένας με την αμηχανία του άλλου και όλα γίνονται όπως παλιά.

Ο Α ξέρει την ντροπαλότητα του Β. Έτσι και αλλιώς πάντα ήταν ένα σεμνό αγόρι με τα μαθήματά του και τις γνώσεις του σε θέματα όπως ιστορία, πολιτική και λογοτεχνία.

Ο Β ξέρει την αμεσότητα του Α. Την δύναμή του στα πρακτικά μαθήματα, το κοφτερό μυαλό του και την δύναμή του στον διάλογο.

"Γίναμε και οι δύο..." λέει με ένα πλατύ γέλιο ο Α.

"Ναι, λες και ήμασταν ποτέ..." ο Β σπρώχνει με το δεξι του χέρι τα γυαλιά του πάνω στην μύτη του.

Η κουβέντα πάνω στο πως ο χρόνος φάνηκε στο πρόσωπό τους και το σώμα τους δεν ήταν τυχαία. Από νέα παιδιά αντιμάχονταν στο ποιος είναι ποιο γοητευτικός και άνετος με τις κοπέλες. Πλέον δεν είχε σημασία, όπως δεν είχε και τότε...

Και πως άλλωστε να έχει; Πάντοτε η καρδιά είχε σημασία, και το κατάλαβαν και οι δύο, σας το εγγυώμαι εγώ! Ο καθένας με τις επιλογές του και τον χρόνο του.

Με ένα χαμόγελο στα χείλια τους ανταλλάξαν νούμερα κινητών. 

Με ένα χαμόγελο στα χείλια τους ανταλλάξαν υπόσχεση να βρεθούν και να μιλήσουν για όλα.

Και με ένα χαμόγελο στα χείλια τους προχωρήσαν τον δρόμο τους.